Foto’s aan zee

Het zal alle Nederlandse kustbewoners wel opgevallen zijn, dat het de laatste maanden opvallend veel waait. Als hoogtepunt kwam natuurlijk afgelopen zaterdag. Ik zat toen de hele dag in de trein dankzij een onvoorbereide NS, maar het resultaat van omgewaaide bomen en afgevallen takken was niet te missen.

Dit soort weer nodigt uit om naar het strand te gaan, waar het effect van harde wind het beste te zien en te voelen is. In Den Haag staat aan de Scheveningse boulevard een leuk museum, Beelden aan Zee. Hoewel de tijdelijke collectie voor mij soms iets te modern en abstract is, lenen vooral de beelden die buiten staan zich erg goed voor fotografie.

Buitengalerij Beelden aan Zee
Buitengalerij Beelden aan Zee

Detail Beelden aan Zee buitenToch is er binnen ook veel te zien, zoals de 3D-geprinte sci-fi beelden van Nick Ervinck. Ook op de Lange Poten in het centrum valt een aantal werken te bezichtigen.

Close-up werk Nick Ervinck
Close-up werk Nick Ervinck

Close-up Beelden aan ZeeNa zo’n museumbezoek is het fijn om weer buiten te komen, hoe hard het ook waait. Nu ik toch in de buurt was, ben ik sinds jaren de pier weer eens opgelopen. Die wordt eindelijk gerenoveerd, je hoeft niet meer te vrezen dat je door het hout heen de zee in stort. Met dit weer was het extra gaaf om hem helemaal af te lopen. Aan het eind is het zelfs mogelijk om de hoge toren, die nu als bungeejump-basis wordt gebruikt, te beklimmen. Zo had ik een geweldig uitzicht op het havengebied en de duinen richting Katwijk.

Uitzicht op Scheveningen, vanaf de bungee toren op de pier
Uitzicht op Scheveningen, vanaf de bungee toren op de pier

Toch mag die wind wel eens uitgezet worden. Ik heb al vijf klaagbrieven gestuurd naar het KNMI, maar ze schrijven niks terug. Zeker te druk met code’s rood afgeven…

De pad, de rat en de koet

Geen zomervakantie kan voorbijgaan zonder dat je minstens één bezoek brengt aan je opa en oma, toch? Zeker niet als die opa en oma in de buurt wonen van de Schoorlse duinen, één van de mooiste natuurgebieden van Nederland. Dus voordat we doorreden naar Zuid-Scharwoude, liepen we eerst een stuk met de hond door dennenbos en stuifduinen. Voor het grootste gedeelte van die wandeling heb ik mijn camera niet aangeraakt; hoewel het landschap er prachtig is, wilde ik me meer richten op de fauna in het gebied. Op een paar grote grazende koeien na bleven die een hele tijd onzichtbaar. Totdat we tegen het einde van de ronde langs een plas kwamen, die dient als broedplaats voor watervogels en waar dikwijls runderen staan te drinken. Opeens zag ik in het ondiepe water een heel dikke pad zitten, die geen vin verroerde toen ik hem naderde. Hij liet me enorm dichtbij komen en poseerde als een waar standbeeld.

De bruine of gewone pad
De bruine of gewone pad

Nadat ik zo wat foto’s van hem had geschoten, vroeg ik me af hoe vriendelijk hij echt was. Hij liet me hem zonder tegenstribbelen met één hand oppakken, waar hij een hele tijd bleef zitten.

Was hij te zwak om tegen te stribbelen, of mocht hij me soms graag?
Was hij te zwak om weerstand te bieden, of mocht hij me soms graag?
Een foto in progress, genomen door mijn moeder
Een picture in progress, genomen door mijn moeder

Ik vraag me nu af of dit normaal is voor padden, of dat ik misschien wel een ziek exemplaar heb gevonden.

Later heb ik bij mijn opa en oma veel gehad aan de telelens die ik mee had genomen. Het was heerlijk weer en ik vermaakte me in de grote tuin aan het water (het heet daar niet voor niets het ‘Rijk der duizend eilanden’) met het begluren van twee meerkoeten in de sloot. De specht die er geregeld in een dode boom zit te hakken, vertoonde zich helaas niet.

Meerkoet in de sloot
Meerkoet

Terwijl ik op mijn buik in het gras lag, hoorde ik een zware plons die nooit van een vogel zou kunnen zijn. Ik keek naar rechts en zag een grote harige rat de sloot overzwemmen, in de richting van mijn oever. Er was maar net genoeg tijd om een snelle foto te nemen, die toch redelijk goed gelukt is.

Plotseling zwom deze langs
Plotseling zwom deze langs

Zo verschrikt als mijn moeder was bij het zien van deze foto, zo blij was mijn hond, die vervolgens een half uur in de struiken heeft lopen jagen.

Herrezen stad

De Maas, nabij de Willemsbrug

Ik realiseerde me laatst dat ik buiten het Fotomuseum Den Haag, dat voor mij op loopafstand ligt, nog in geen enkel ander Nederlands fotomuseum was geweest. Ook kende ik Rotterdam, waar ik met de trein in een halfuurtje naartoe sjees, zeer slecht. Laat nou eens het belangrijkste fotomuseum van Nederland aan de Maas in Rotterdam staan; de keuze voor een dag weg aan het begin van de vakantie was snel gemaakt. In het fotomuseum erg genoten van de tentoonstelling ‘Faces’, over Europese portretfotografie in de twintigste eeuw. Vooral de rauwe zwart-wit foto’s van Adam Panczuk en Koos Breukel maakten veel indruk (meer informatie hier). Beneden was de Donkere Kamer, een interactieve tentoonstelling met veel informatie over de Nederlandse fotogeschiedenis, vaak met betrekking tot Rotterdam. Met dit in gedachten de rest van de middag in dat architectonische centrum doorgebracht. De vrij recent geopende Markthal staat

Het plafond in de Markthal
Het plafond in de Markthal

vlakbij de oude Laurenskerk, die op wonderbaarlijke wijze het bombardement heeft overleefd. Er worden heerlijke producten verkocht, maar ook het open ontwerp is heel gaaf om doorheen te lopen. Het grootse plafond en de reusachtige ramen aan beide kanten dragen bij aan die sfeer. Rotterdam is een stad zonder oud historisch centrum, maar ze is herrezen uit haar eigen as en nu een toonbeeld van moderne bouwkunst.

Kubuswoningen
Kubuswoningen
Willemsbrug
De Willemsbrug