Dom geluk

In januari is in Den Haag de Thimun, een van de grootste MUN-conferenties ter wereld. Voor wie niet bekend is met MUN: tijdens deze Model United Nations komen debiele middelbare scholieren zoals ik met honderden, soms duizenden bij elkaar om te doen alsof ze in de Verenigde Naties zitten. Vaak offeren ze hun ganse weekend op voor deze bizarre hobby, terwijl ze zwoegen om hun resolutie erdoorheen te krijgen. En wat gebeurt er dan met zo’n document? Nou, niks dus. Je krijgt applaus en dat is het dan wel weer. Je kan weer naar huis.
Ondanks dit vreemde zelfbesef blijf ik er ieder jaar weer aan meedoen. Deze keer is Thimun met iets nieuws gekomen: een internationale fotowedstrijd. Voorwaarde is dat je deelnemer bent van de conferentie, dat zijn een paar duizend scholieren uit alle hoeken van de wereld. Het thema is sustainable infrastructure. Tja, wat moet je met zo’n opdracht.

Daar had ik wel een idee over. Vaak heb ik een ideaalbeeld in mijn hoofd van hoe een foto moet worden. Deze keer zag het er zo uit: een bruine Schotse Hooglander kijkt filosofisch in de richting van de Haagse hoogbouw, terwijl de zon in het westen ondergaat en hem onderdompelt in een oranje gloed. Wat dit met duurzame infrastructuur te maken heeft kan je zelf wel verzinnen (hoop ik). Weken liep ik met dit beeld in mijn kop, maar ik vond het moment niet om eropuit te gaan.
Een zonnige donderdagmiddag was ik vroeg thuis. De hond was al uit geweest en het licht was perfect. Ik besloot de fiets te pakken en richting het Westduinpark te rijden, waar een flinke kudde Hooglanders vertoeft. Niet dat die zich heel vaak tonen; meestal staan ze ergens onzichtbaar ver van de gebaande paden. Terwijl ik speurend op mijn fiets zat, hoorde ik opeens het geluid van struiken die door een enorm gevaarte werden platgewalst. Ik trapte op de rem en zag achter me een prachtig beest half glijdend de heuvel afkomen. Nadat ik mijn fiets tegen een boom had geparkeerd, klom ik met moeite de weelderige steile heuvel op. Want waar één zo’n dier is, zijn er altijd meer. IMG_8615

Die was er wel, maar er stond nou niet bepaald een stad op de achtergrond. Toen klonk in de verte een luid geloei, ‘mijn’ runderen riepen terug en begonnen over het fietspad richting hun soortgenoten te lopen. IMG_8647

Hooglanders zijn logge beesten, maar toch wisten ze er flink de pas in te zetten. Ik had de fiets nodig om ze bij te houden. Aangekomen bij een ander duin, bleek dat de gehele kudde daar een familiebijeenkomst hield. Ik had de runderen niet voor niets gevolgd, begreep ik toen ik een kalfje van onder zijn moeder vandaan zag komen:

IMG_8627
Wat een melksnor

Bovenop het duin heb ik uiteindelijk mijn ideaalfoto grotendeels tot leven weten te wekken. Het is wel niet de hoogbouw waarop ik had gehoopt, maar het resultaat mag er absoluut zijn.

IMG_8633
Deze is het geworden

IMG_8638

Toen de beesten het poseren eenmaal zat waren, vervolgden ze hun tocht over de voor mensen geasfalteerde weg naar hun uiteindelijke graasplek. En ik liep mee. We kwamen uit bij een vreemd klein gebouw, waar kennelijk het lekkerste gras groeit van het hele gebied. Daar heb ik ze nog een kwartier lang staan bekijken, waarbij ik moest oppassen voor machogedrag van de mannen en de vrouwtjes die hun kalveren wilden beschermen. Voel je door de zoeker kijkend plots iets tegen je tas aan schrapen, dan weet je wel hoe laat het is.

IMG_8641IMG_8669IMG_8677

Wie weet zie ik over twee maanden mijn foto nog verschijnen in het World Forum. Zo niet, dan heb ik in elk geval een paar bijzondere foto’s van deze prachtige beesten kunnen maken.

Advertenties