Gekke mensen

Mijn eerste blogpost, een half jaar geleden, stond vol met foto’s die ik in Rotterdam had genomen. Deze vakantie ben ik er weer geweest; enerzijds omdat het zo’n fotogenieke stad is, anderzijds omdat er in Museum Boijmans van Beuningen een tentoonstelling was die me erg leuk leek. ‘Van Bosch tot Bruegel’ hangt vol met schilderijen, tekeningen en houtsnedes uit de genrekunst van rond de zestiende eeuw. IMG_9446

In het museum deed het volgende komische voorval zich aan mij voor:

‘Meneer, u mag hier geen foto’s maken’.

Ik keek op van mijn zoeker, waardoorheen ik zojuist de grimas van een getekende nar had vastgelegd. ‘Sorry, dat wist ik niet’ antwoordde ik de bewaker. ‘Ik zag net een hoop andere mensen foto’s maken, toen werd er niks van gezegd. Daarom ging ik ervan uit dat het mocht, maar ik zal stoppen’.
De bewaker liep weer weg. Ik borg mijn camera op en ging verder met dat waar ik in de eerste instantie mee bezig was: de kunstwerken om mij heen goed bekijken. Ik verliet de nar en draaide me naar de tekening die ernaast hing.
‘Dat was best wel brutaal’. De stem, een licht Vlaams accent, duidelijk van een vrouw boven middelbare leeftijd, kwam van achteren en leek tot mij te zijn gericht. ‘Sorry?’ vroeg ik, want het drong nog niet helemaal tot me door wat voor vrouw dit precies was. Later werd dit wel duidelijk. Zeker toen ik haar goed had bekeken, Corrie die me afkeurend stond aan te kijken. Toch zag het eruit alsof ze nu al spijt had van haar opmerking. Wellicht had ze niet verwacht dat ik iets terug zou zeggen, maar hoopte ze dat ik nederig af zou druipen zodat ze haar museumbezoek ongestoord kon voortzetten. Helaas voor haar draaide ik me om en had ik nog een weerwoord ook. Dus nu zat ze eraan vast. Ze kon niet meer hoofdschuddend weglopen en iets mompelen over de jeugd van tegenwoordig. Corrie moest een discussie aangaan met deze vlegel met zijn camera.

‘Zo hoor je niet te praten tegen hem. Je mag geen foto’s maken en dat dien je te accepteren. Door deze opmerking breng je zijn collega’s in diskrediet, dat is erg brutaal’. Kennelijk was de situatie volgens haar als volgt: de bewaker voelde zich zo in verlegenheid gebracht door mijn verklaring voor mijn gedrag, dat hij sprakeloos door die belediging is weggegaan. Misschien is hij zelfs linea recta de trap afgedaald en heeft hij zijn ontslag aangeboden, omdat hij het niet meer aankan, dit soort jongetjes. Ja, zó hard en treffend was mijn verbale aanval op hem en zijn medewerkers geweest, dat zij nu als heldin van de gewone mens mij streng terecht moest wijzen.

‘Ik legde gewoon uit waarom ik dacht foto’s te kunnen maken’ zei ik. ‘Hier bedoelde ik verder niets mee’. Zelf vond ik dit een zeer aardig antwoord, zeker omdat mijn bloed naar de kooktemperatuur aan het stijgen was. ‘Nee’ zei ze. ‘Het is heel brutaal van je. Je brengt zijn collega’s ermee in diskrediet’. Als ik ergens slecht tegenkan, is het mensen die hun argumenten letterlijk herhalen. Lul er dan een beetje omheen, zodat het iets nieuws lijkt. Ze had nog meer te melden: ‘Bovendien hoor je gewoon naar hem te luisteren, zonder tegenspraak. Ik vind je erg brutaal voor je leeftijd’. Het was zover. Mijn geduld was op. ‘Dus ik moet zomaar bevelen opvolgen van iedereen die ouder is dan ik, zonder daarbij na te denken? Hoezo voelt u zich eigenlijk geroepen om mij terecht te wijzen?’.

Toen was het moment aangebroken, waarop ze duidelijk had gewacht. Ze kon haar troefkaart spelen, haar hoogtepunt van eloquentie dat ze achter de hand had gehouden. Het had echter een averechts effect op mij, want ik moest moeite doen om niet in de lach te schieten. Vol plechtigheid en na een dramatische pauze zei ze: ‘Dat zie ik als mijn burgerplicht’.
Dames en heren, jongens en meisjes, van het volk der lage landen! Corrie uit Hoogkutterveen is vandaag vol moed haar burgerplicht nagekomen in het Boijmans van Beuningen museum in Rotterdam. Toen zij een fotograferende kwajongen waarnam op een plek waar hij dat niet behoorde te doen, is zij zonder enige vrees in actie getreden. Zij wees hem terecht, en na een fel debat is hij als een geslagen hond afgedropen ten gevolge van haar genadeslag. Want toen hij eraan werd herinnerd, dat zij trots haar burgerplicht nakwam, kon hij niets anders dan opgeven! Nooit zal hij meer de employees der kunstmusea teisteren met zijn banale fotografie!

Nee, hier kon ik moeilijk serieus meer op ingaan. Om een lang verhaal kort te maken, heeft ze na deze uitspraak een tijdje triomfantelijk naar me staan kijken. Daarna liep ze weg om ongestoord de rest van de kunstwerken te bekijken. Ik heb hetzelfde gedaan.

IMG_9448

Na het museum probeerden we met een boottocht door de Europoort mee te komen. Daar bleek het nadeel van de kerstvakantie: het was bomvol. De rij strekte zich tot ver voorbij het einde van de kade uit. Dan maar een stuk langs de Maas lopen. Gelukkig zat het weer wel mee en scheen de zon volop. IMG_9450

IMG_9455

IMG_9457

Zo blijkt maar weer, dat je dag niet verpest hoeft te zijn door één vervelende vrouw. Van mij mag Den Haag ook nog meer vreemdvormige hoogbouw toevoegen aan zijn huidige skyline.

 

Oude Grieken en moderne problemen

Deze post is iets anders dan normaal. Gewoonlijk zijn mijn foto’s allemaal van één dag. Nu zijn ze verspreid over vijf dagen. Vijf fantastische dagen, die ik met een groep (hilarische) mensen in Athene heb doorgebracht. We waren daar voor een MUN, dat rare fenomeen dat ik al in mijn vorige post heb beschreven. Deze conferentie droeg de naam van CGSMUN en was, daar waren wij het unaniem over eens, een van de slechtste MUNs die we ooit hebben bezocht. Gelukkig vervulde ik daar de rol van fotograaf, wat me een ongekende vrijheid gaf. Ik kon elke committee binnenlopen, weer verdwijnen wanneer ik wilde en zelfs nu en dan een luchtje scheppen in de Griekse zon. Mijn enige verplichting was het filmen van de speech van de Secretary General, die wegens zijn eigen afwezigheid een dag later werd vertoond tijdens de closing ceremony. IMG_9218IMG_9039

Het Haganum was goed vertegenwoordigd, met 17 delegaties, drie voorzitters en natuurlijk een fotograaf. Wat er met de rest van al mijn foto’s gaat gebeuren is me nog steeds niet duidelijk. De mate van communicatie door de CGSMUN gaat gelijk op met zijn kwaliteit. Toch ervoer ik de conferentie door de ogen van een perslid als een geweldig weekend.

IMG_9259IMG_9214IMG_9125

Gelukkig gunde school ons ook twee dagen vrij om van het culturele aanbod van Athene te genieten. We zijn bij wijze van spreken meteen vanuit het vliegtuig naar het Akropolismuseum gereisd, waar we ons bij de ondergaande zon over de oeroude artefacten van de beroemdste Griekse heuvel konden verwonderen. Als scholier met slechts Latijn in mijn pakket is het belangrijk om er af en toe aan te worden herinnerd dat de Romeinen eigenlijk alles hebben afgekeken van hun voorgangers.

IMG_8692
In het Akropolismuseum

De volgende dag was de beurt aan de daadwerkelijke Akropolis, de oude Agora, de Kerameikosbegraafplaats en het Nationaal Archeologisch Museum. Nee, ook toen hebben we niet stilgezeten. Voor zo’n vrije dag van school moet natuurlijk wel een programma met een hoog educatief gehalte in de plaats staan. Gelukkig vind ik dat alleen maar leuk en ik heb dan ook mijn ogen uitgekeken. Over het Parthenon, het Erechteion en de enorme uitgestrektheid van het moderne Athene. De Stoa waar filosofen als Sokrates en Zeno de beginselen van de Westerse beschaving bijeen hebben gedacht. En het meer dan dertig eeuwen oude dodenmasker van Agamemnon van Mycene.

IMG_8730
De Tempel van Hephaestos
IMG_8735
De (herbouwde) Stoa van Attalus

Helaas is dit alweer mijn laatste MUN-reis en zelfs een van mijn laatste MUN-conferenties. Tenzij ik natuurlijk die hard doorga op de universiteit. Of mijn examen niet haal… maar laat ik daar niet van uitgaan. Ik kom in elk geval nog eens terug in Athene om alles rustiger te bekijken (en dan hopelijk zonder steigers).