Hooglanden zonder Hooglanders

Afgelopen week heb ik met mijn vader de West Highland Way gelopen, een 151 km lange hiking trail van de rand van Glasgow tot Fort William. Door de diversiteit van het landschap, het goed onderhouden pad en de vele accommodaties langs de route is het (helaas?) de meest populaire route van Europa. De niveaus waarop je hem te lijf kan gaan zijn er van ‘hardcore’ tot ‘niet zo stoer’. Ter illustratie: we kwamen mensen tegen die hun bagage lieten vervoeren, zo’n 15 km per dag liepen en in hotels sliepen. Niet zo stoer. Het weekend voor ons was de hardloopwedstrijd geweest, waarin de hele trail in 15 uur is getackeld: hardcore.
Onze aanpak lag ergens midden tussen deze extremen. We kampeerden, hadden alles op onze rug en liepen rond de 25 km per dag. Wel gebruikten we goed gefaciliteerde campings, in plaats van het in Schotland legale wildkamperen.

IMG_0562
Met 15 kilo op je rug heb je het niet snel koud

IMG_0478

De route loopt eerst langs Loch Lomond ten noorden van Glasgow. Aan het loch staat ook Ben Lomond, de meest zuidelijke munro. Voor de niet-Schotten: een loch is een meer, een ben is een berg en een munro is een berg van meer dan 1000 meter. De weg langs het loch is prachtig en bebost, de strandjes met verre uitzichten zijn populair bij de wildkampeerders. IMG_0420

IMG_0426
Zonsondergang bij Loch Lomond
IMG_0430
Ik kon hier maar een paar seconden blijven staan. Daarna moest ik de muggen van mijn benen afslaan. Foto genomen door pappa.

Tijdens de route bleef ik me verbazen over de bijzondere natuur die ik langs en op het pad zag. Zelfs vleesetende planten (zonnedauw) groeiden op vochtige plekken om zich te goed te doen aan de overvloedig aanwezige midges. Over deze miniscule steekvliegen zeggen de Schotten: ‘if you kill one midge, a million come to its funeral’.
De osprey en de gouden arend hebben we helaas niet gezien. Komisch is vooral dat ik op de gehele route geen één Schotse Hooglander heb gespot, terwijl je in Den Haag niet ver hoeft te zoeken om ze tegen te komen. Hieronder toch een collectie dierenfoto’s.

IMG_0566
Deze ‘blackfaced sheep’ lopen vaak los over het pad.
IMG_0525
Een hert bij Kingshouse Hotel, waar ze vaak uit je hand komen eten
IMG_0482
Ik schrok me eerst dood van deze ‘wesp’

IMG_0470IMG_0447

We hadden geluk, want het regende voor een keer eens niet in Schotland. Die regen is hard nodig om het felle groen te voeden waar je de eerste dagen doorheen loopt. Helaas waan je je niet snel midden in de afgelegen natuur: als je even stil blijft staan, hijgt de volgende groep lopers alweer in je nek. Normaal ben ik die veel te snel af, maar ik kon mijn vader natuurlijk niet alleen laten lopen; hij droeg immers de tentstokken. IMG_0445

IMG_0454
Een populaire lunchplek langs ‘The Way’. Veel hebben hetzelfde samengestelde lunchpakket van een camping of hotel.

IMG_0455IMG_0415

Gelukkig wordt het, naarmate je verder wegraakt van Loch Lomond, steeds rustiger. Na Tyndrum (‘last well-stocked shop for 30 miles!’) loop je door een overgangsgebied de echte hooglanden op. Op Rannoch Moor (nog meer Schots jargon: een moor is een hooggelegen, drassige vlakte) heersen de wind en de regen. Nergens is beschutting en je zou wel gek zijn om hier te gaan wildkamperen. Om je heen rijzen de munros naar de wolken en als je geluk hebt, is nergens om je heen ook maar enig teken van menselijke activiteit te zien. Geen snelweg, geen huis, geen elektriciteitsmasten.

IMG_0518
Hier scheen de zon nog, dus kon ik een foto maken.

Na het helwitte Kingshouse Hotel te hebben gepasseerd, beklommen we in de stromende regen de Devils Staircase. Deze steile helling voert je over een bergkam van het moor af naar Kinlochleven, dat voor onze standaard plots een metropool leek. Na Kinlochleven is het nog een dag lopen naar Fort William. De route is niet zwaar en gaat door een lieflijk dal over een slingerend pad. Hier kwamen we iedereen weer tegen die we de dagen ervoor hadden leren kennen. Hun echte namen kenden we niet, ze hadden voor ons slechts bijnamen. Chubby Roy, die de route in etappes rende. De Lonely Asian (boven afgebeeld). Vegan Dad met zijn vrouw en baby’tje. De Yoga Girls. En de bejaarde groep luidruchtige IJslanders die nu gelukkig geen reden meer hebben om te juichen.

IMG_0507IMG_0490

Na een halve dag zie je in de verte eindelijk Ben Nevis opdoemen, het hoogste punt van Groot-Brittannië. Je weet dan dat Fort William niet ver meer kan zijn. Inderdaad: via een bos en een halfverharde weg naar beneden bereik je dan eindelijk de rand van de stad. Het laatste stuk naar het officiële eindpunt gaat helaas nog een paar km langs een drukke autoweg. Om dit te vermijden, hebben we met onze laatste krachten nog een omweg gemaakt door de heuvels naast de stad. Vervolgens wordt je toch nog het hele centrum doorgeleid, waar alle restaurants, cafés en giftshops gebruik maken van hun handige ligging om te adverteren met alle ‘officiële’ aandenkens die je van de WHW kan kopen. Heel typisch: het regende weer. Maar als je dan eindelijk je rugzak kan neerzetten en op het speciaal gemaakte bankje je achterste kan neerplanten, voel je je wel zelfvoldaan. Aan de andere kant: de bordjes van de East Highland Way, de Great Glen Way en Ben Nevis nodigen je lokkend uit om nog eens terug te komen. En weer met rugzak, graag.

IMG_0577
‘That’s a great thing you’ve done there!’ zei de vrouw die deze foto nam.
Advertenties