Peru Part III: Getting wet

Last three weeks in Boca Pariamanu

Finally, the wet season starts to be noticed. The occasional downpours become more and more frequent. I get myself caught out in the rain quite often, and in the rain forest, even the most advanced piece of clothing won’t keep you dry. Gore-Tex or not, you might as well give up: you’re gonna get soaked.
As Mark leaves for a bit on a  short well-deserved vacation, I am to keep myself busy with other activities. Since the caiman team has just started up to begin researching the crocodilian population around Boca, I spend a lot of time capturing their search for the prehistoric looking creatures. Taking photographs for Fauna’s Facebook page is another one of my concerns. After Mark comes back for a short while, he leaves his equipment with me to continue light box work on any new species I find. Night walks for capturing species, morning shoots and releasing now comes down to me and Allie, Mark’s other intern. And I have to say: we do a pretty good job. Among the new species we light box are the mottled clown treefrog (Hyla sarayucensis), the Amazon horned frog (Ceratophrys cornuta) and even the spectacled caiman (Caiman crocodillus, although some help was required for this guy). I do a lot of shooting for myself as well, now being fully comfortable in the jungle environment. I stop wearing bug spray, I stop caring about getting my socks and pants wet, and I couldn’t care less about pulling some worms out of my foot. We’re all connecting more with the community, playing volleyball almost every day and an occasional game of soccer (only when it’s chilly enough to not sweat profusely). For me, this makes the prospect of leaving this place harder and harder to cope with.
On one of my last days in Boca, I’m going out again with Mark to release some reptiles and amphibians we captured the night before. Even though it’s pouring down, I’m optimistic and bring a tripod and my camera in case it stops raining. Unfortunately it doesn’t, and we’re forced to release the animals without getting any pictures. As we’re walking back to camp, an incredibly bright flash of blue light illuminates the dark sky. Without any delay, a violent explosion of sound, the loudest noise I’ve ever heard, comes crashing through the raindrops. We dive to the ground and I drop the metal tripod. We crouch on the floor, with our rubber boots hopefully insulating the potential path of lightning through us. As the thunder fades away, we stand up and race back to the town. Though we laugh about our experience, we’re shaken out of our wits and smell a strong scent of burnt earth. Mark later describes it as ‘Gandalf the White coming down from the sky’. We’re very lucky that the lightning didn’t hit us, but missed us by around 10 meters.
After surviving a bullet ant infestation, seeing (and smelling) a huge pack of white-lipped peccaries and having a tarantula walk on my face, I’ve grown quite attached to the place. On November 21th, I have to leave at last. I’m going back to LPAC to participate in the Forest Ranger Program with ARCAmazon. But not before saying goodbye to everyone and taking a small party with me to Puerto. Little did I know I would be back sooner than I expected.

Large, unidentified moth.


Unidentified insect.
Beautiful hanging Heliconias, a regular in the tropical rainforest.
Unidentified insect.
The mammal team actually uses this log bridge on one of their transects.
One of the captured white caiman (Caiman crocodillus).
Brazil nuts provide a delicious snack on a long walk. The only animal capable of opening the tough shell is the brown agouti, a large rodent. It buries the found nuts for later consumption, but often forgets their location, thus helping with the spread of the Brazil nut tree.
One of the streams near Walter’s house, a remote place within the Boca Pariamanu community, provides a good place for searching for herps (and posing for pictures).
A swampy area near the habitable sector. I later found out a large anaconda lives here.
An olive tree runner (Plica umbra).
A view of the misty forest around Boca Pariamanu.
A nest of sweat bees. These little buggers won’t sting you, but they will crawl on you to try and get some of that delicious sweat. When you squash one of them, they release a disgusting smell which attracts even more bees.
The Amazon green anole (Anolis punctatus).
The Amazon horned frog (Ceratophrys cornuta) is a remarkable animal. It ambushes a prey by silently waiting in a dug out hole in the forest floor and can swallow animals almost as big as itself. Every frog as a uniquely different pattern and can stay in one place for weeks. They are very popular pets and have been dubbed ‘Pac-man frog’ due to its large mouth.
Some local people believe that its cousin, the Colombian horned frog, is venomous and when it bites you, won’t let go until the sun sets. I, on the contrary, have mostly found this frog to be a general sweetheart and a terrific model.
The wonderful Neotropical marbled tree frog (Hyla marmorata).
The parrot snake (Leptophis ahaetulla) is as cute and harmless as a snake can be. It pretends to be ready to strike at any moment, but will never actually harm you, even if you try.

Peru Part II: A change of scenery

First three weeks in Boca Pariamanu

After spending a week on the couch in Puerto Maldonado enjoying the effects of a virus called Chikungunya, I am the last volunteer to be transferred to the forest community of Boca Pariamanu. Only 2.5 hours upstream from Maldonado’s harbor, this community is based where the Pariamanu river enters Las Piedras. When one thinks of a jungle community in South America, images of strange herbal rituals and naked dancing usually pop up. But to see that, you’ll have to visit the uncontacted tribes, hidden away far from humanity below the thick canopy. Boca is very much like a regular village, but without any roads, and houses above the ground to keep out any wild animals. Nobody in Boca seems to have heard of these strange people called ‘vegetarians’, so my first meal is a bit of improvising.
My job is now different from what I did at LPAC. Here I am working with Mark, a wildlife photographer from England with a love for coca leaves. I sleep on an empty Brazil nut drying platform, which quickly gets dubbed ‘The Nut Hut’. Mark is working on an identification guide for reptiles and amphibians in the Madre de Dios region. I am still skeptical when it comes to handling herpetofauna and going out at night; I thought the night was for sleeping? Slowly but surely, I start to get the hang of the job. The morning is where I get my workout of carrying a gasoline generator and a large wooden table to the Nut Hut, where we photograph species that we caught last night in a white box to avoid background distraction (find these pictures on I notice myself getting more and more comfortable with both my camera and the animals we’re handling. In the afternoon, we usually release the animals and take their pictures in their natural habitat. Most of the photos in this blog are from those times. As night falls, and everyone goes to sleep, we venture out into the woods to find new animals and bring them back with us.
After only a week in Boca, I encounter the most fearful animal yet; a young Fer-de-Lance pit viper. Strangely enough, this is the only dangerously venomous snake I’ve encountered during my time in Peru. Photographing this creature is highly exciting. Just a few days later, I have another amazing experience when I catch my first snake. As Mark is very ill (on his birthday) I am out early with Fauna’s mammal team to survey the area when we stumble upon something unexpected. A beautiful rainbow boa, relaxing in the middle of the trail. I have not seen a boa before and have absolutely no idea whether this is a dangerous animal. After being assured that this one is in fact not venomous, I’m urged by the entire mammal team to catch it. After all, there’s no way that they’re picking it up! And since the boa is starting to crawl away, I’ll have to move fast. Even though the snake does not seem to like me very much, I manage to not get chewed on and safely get him in the bag. In spite of Mark’s illness he seems to be happy with his birthday present.

A katydid mimicking a leaf.
Even the trees can hurt you!


The black-headed calico snake (Oxyrhopus melanogenys), a friendly animal that will lift any mistrust in reptiles.
The pineapple snake, Liophis reginae. We had two, but one was an escape master and disappeared.
Coming right at you.
Phyllomedusa tomopterna, or the barred monkey frog.
A juvenile South American lancehead (Bothrops atrox), also called Fer-de-Lance.
Young lanceheads hunt by attracting prey by waggling their yellow tail as a lure.
A cicada tower.
Imantodes cenchoa, the common blunt-headed tree snake.
A beautiful Phyllomedusa camba.
This katydid mimics a dead leaf.
A shedding katydid.
A cotton candy-like caterpillar.
The one and only Boa constrictor, the red-tailed boa.
A portrait of the Western leaf lizard (Stenocercus fimbriatus).


Peru Part I: Welcome to the jungle

The first three weeks at LPAC

After two plane rides, a loud tuk tuk and a car ride over a dusty jungle road, I arrive at LPAC. This biological research center lies in the middle of the forest, surrounded by trees on two sides, a small stream on one and the Rio Las Piedras (The River of Stones) on the other. You’d think being surrounded by nature means peace and quite at all times, but you couldn’t be further away from the truth. Screaming birds and buzzing insects dominate the air around me. After settling on my wooden platform and eating the first delicious lunch -many more would follow it- I am eager to explore the wall of green around me. I set out with Corrie Rushford, mammal coordinator, on a transect. And I’ll be honest: that big machete she’s holding looks quite intimidating. But after just a few minutes, I see monkeys in the wild for the first time in my life. Spider monkeys, brown capuchin monkeys and their foraging companions: squirrel monkeys. A few minutes later, we all jump into the river that’s fed by a set of refreshingly cold waterfalls (after scaring away the potential sting rays). It seems like a dream, but it sets the tone for the many weeks to come.

During the first three weeks I quickly got used to this new environment. All the trails were quickly explored by going on mammal transects, checking herpetofauna pitfall traps and going on relaxing walks with other volunteers. With herp team coordinator Alberto we ventured out at night to find snakes, frogs and lizards. My hands were shaking during my first encounter with a caiman, when I was given a youngster to hold on to while Alberto dealt with its much bigger mom. I became comfortable with the lack of warm water, the constant noise and the daily bites from mosquitos, wasps and ticks. I discovered that a mosquito net does a very bad job at protecting you from mouse opossums seeking warmth in the night, as one woke me up as it crawled over my stomach. Other guests could be found in the bathroom, where a deadly wandering spider and a tailless whip scorpion (google it) liked to reside. I saw snakes in the wild for the first time and discovered a fascination for them that I did not have before.

Female Harlequin beetle
A Forest whiptail, found in one of the pitfall traps
Portrait of boat driver Melo
Beetle on a mushroom
A Crested forest toad, imitating a dead leaf
Showing kids from Lucerna the macaw clay lick
Strange jungle fruit
Baby in a bag
Driving back after a swim


Over een week ben ik weg. Ver van Nederland, telefoonverbinding en internet. In het regenwoud in Peru zal ik een stuk minder blogs kunnen schrijven, als dat überhaupt al lukt.
Om alvast in de sfeer van het exotische te komen -en om de gemengde gevoelens van mijn moeder te sussen- zijn we een dag naar Landgoed Hoenderdaell gegaan. Een bijzonder dierenpark in de Noord-Hollandse polder, waar veel verwaarloosde en uitgebuite dieren een goed thuis hebben gekregen. Ook Stichting Leeuw zit er; de grote katachtigen zijn in een ware jaagsimulator te bewonderen. Om hun jachtinstincten te ontwikkelen en hun conditie op pijl te houden rennen ze achter een stuk vlees aan dat met 4 touwen door de ruimte wordt getrokken. Na een tijd kunnen ze dan hopelijk weer naar hun oorspronkelijke leefgebied.
In Hoenderdaell zit ook een grote hoeveelheid vogels, apen en andere zoogdieren. De lori’s van de blauwe bergen vliegen vrij rond in een grote volière. Voor een euro kun je een bakje suikerwater kopen om ze te voeren. Zodra je het bakje opent, beland je in een wervelwind van schel gekrijs en felle kleuren. De lori’s schromen niet om op je hoofd plaats te nemen of in je oor te schreeuwen. Eentje poepte zelfs tot twee keer aan toe over mijn been…


Ook de kroonkraanvogel liet zich goed fotograferen.IMG_1023

We hebben een hele tijd staan kijken bij de berberapen. Een kleine zat voortdurend achter een groter familielid aan en vloog door de kooi alsof er geen zwaartekracht bestond. Het mag dus een wonder heten dat ik het aapje in deze relaxte positie heb kunnen vastleggen.


Hoewel het park in omvang een fractie is van bijvoorbeeld Blijdorp, houdt zich er toch een grote hoeveelheid bijzondere soorten op. Soms lopen ze vlak langs je, zoals de pinchéaapjes en de wallaby’s. De alpaca’s en capibara’s deden me alvast vooruitdenken aan Peru. Daar zal ik ze waarschijnlijk vaak in combinatie met aardappelen en rijst aangeboden krijgen. Hoewel ik sommige verblijven in Hoenderdaell aan de kleine kant vond (zoals de kooi van de steppevossen en de twee raven) bedacht ik me dat hun huidige bestaan waarschijnlijk een stuk beter is dan hun vorige leven. Bovendien hadden andere soorten juist weer een enorm oppervlak tot hun beschikking, zoals de hyena’s en de dieren die in het stiltegebied buiten het park vrij rondlopen.

De stokstaartjes, op een armlengte afstand, blijven gaaf


Tot onze grote verbazing bleken het verblijf van de bruine beren (die voor hun redding in een betonnen bak bij een Sovjet-generaal woonden) en van de Europese wolven via een brede buis met elkaar verbonden. Beide krachtpatsers hadden een tijdje geleden voer gekregen, maar de wolven wilden wel weten of er aan de andere kant wat te snaaien viel. De grootste durfal liep voorzichtig het berenverblijf in en knabbelde wat aan een overgebleven karkas. Al snel kwamen de beren naar zijn idee te dichtbij en hij vertrok weer naar zijn soortgenoten. Maar de bruine dikkerds lieten het daar niet bij en kwamen nu ook bij de wolven op staatsbezoek. Daar lagen nog een hoop peren, die ze zonder veel weerstand begonnen op te slokken. De wolven stonden er wat hulpeloos bij. Plotseling verdwenen drie van de vier beren vlug weer door de buis, op het eerste gezicht zonder enige aanleiding. De overgeblevene, de stoerste of de domste, stond snel oog in oog met een grommende alfavrouw en haar handlangers. Na een indrukwekkend machtsvertoon droop ook deze beer af. Als laatste teken van dominantie betrad de alfabitch nog eenmaal de berenwereld en deed midden op hun land een plas.

qcvobc9ht5jxminus shadows
Met dank aan redditgebruiker beausant, die voor mij vakkundig de draden heeft weggeshopt

Het hoogtepunt kwam op het apeneiland. Al eerder hadden we daar de ringstaartmaki’s gezien die met z’n allen lui op een hoopje van de zon lagen te genieten.

Toen we er voor de tweede keer kwamen was het een drukte van jewelste. De maki’s wisten dat ze gevoerd gingen worden en zaten nerveus bij toeschouwers op de schouders. Toen iedereen vervolgens stukjes appel in zijn hand kreeg, barstte de chaos los. Alsof we bomen waren sprongen ze van mens naar mens, soms met z’n drieën tegelijk. Ze grepen mijn haar, mijn rugtas en mijn neus. Niemand was veilig voor de zwartwitte acrobaten. Toen de appels op waren, keerde de rust weer terug en gingen ze gezamenlijk liggen uitbuiken.

Ringstaartmaki’s zal ik niet tegenkomen in het Amazonewoud. Maar de brutale apen, vogels en andere dieren deden me nog meer vooruitkijken naar de komende vier maanden. Voorlopig zal dit mijn laatste blog zijn. Misschien bevat de volgende een jaguar.

Westduinpark/Kop van Zuid

Het zal vast niemand ontgaan zijn: het is warm. Hoewel de dagen langzaam weer korter worden, voelt het nog steeds als hartje zomer. Die hoge temperaturen maken het een zeer geschikte tijd om in de avond nog buiten te fotograferen. Het is dan koeler en het licht is een stuk zachter.
Pasgeleden zijn er in het Westduinpark nieuwe kalfjes geboren. Die roodbruine poeperds wilde ik graag vastleggen voordat ze volwassen worden. Ik ben ’s avonds, iets voor zonsondergang, op zoek gegaan naar de grote grazers. Zou ik weer net zo veel geluk hebben als de vorige keer dat ik ze zocht?


Ja dus. Een groep volwassen koeien stond met twee kalfjes bij hun favoriete meertje aan de Laan van Poot. Helaas belemmerde een hek mij om ze echt van dichtbij te fotograferen, en door de hoge begroeiing konden ze zich goed verbergen. Bovendien was ik niet de enige…IMG_0944

Ik hield het al snel voor gezien. Toen ik weer de duinen inliep herinnerde ik me een andere plek waar de koeien graag vertoeven. Bij een waterpomp in de buurt van een groot veld staat de kudde vaak te drinken of te rusten. De zon begon al te verdwijnen, dus gehaast liep ik erheen. Mijn vermoeden bleek te kloppen, want vlak langs het pad stonden twee grazers: een moeder en een zoontje. Ze waren niet bang, en terwijl mams mij nauwlettend in de gaten hield kon ik het kalf bijna aanraken.IMG_0963IMG_0968 Na een poos besloot moeder dat ik wel genoeg had geschoten. Ze liep rustig richting de bescherming van het struikgewas terwijl het kalfje snel achter haar aan huppelde. De zon ging onder, de nacht viel.IMG_0973IMG_0986

Ik liep terug richting het strand waar mijn fiets geparkeerd stond. De zomer doet mooie dingen met de lucht.IMG_0992

Als bonus nog een paar foto’s die ik in de buurt van het Nederlands Fotomuseum heb gemaakt. Ik kan de tentoonstelling van natuurfotograaf Frans Lanting aan iedereen aanraden.IMG_0863IMG_0867IMG_0871IMG_0872

Gehandicapt in Andalusië

Dit jaar zijn mijn vakantiefoto’s extra bijzonder. Ze zijn allemaal met één hand gemaakt. Niet omdat het kan, maar omdat het moest: mijn linkerhand was gebroken en zat in het gips. Inmiddels ben ik weer bevrijd en kan ik dit met tien vingers typen.

Die linkerhand zat aan het begin van de reis nog niet in het gips door een kneuzige misdiagnose in Nederland. Pas na twee dagen hebben de Spanjaarden een röntgenfoto gemaakt en hem met gips bedekt. Daarvoor zat ik met mijn ene pijnlijke hand nogal te niksen bij ons huisje boven Nerja, een bezigheid waar ik eerlijk gezegd een gruwelijke hekel aan heb. IMG_0593

Een heterochrome zwerfkat die vaak bij ons zwembad lag, die we Bowie hebben gedoopt

Toen mijn middenhandsbeentje veilig verpakt zat en er een mitella om mijn nek hing, konden we eindelijk wat gaan ondernemen in de brandende Spaanse zon. Málaga, een naam die voor mij een bijklank van zuipende en vretende passagiers van een cruiseschip had, bleek toch een charmante kustplaats te zijn. De geboorteplaats van Picasso heeft een gezellige sfeer (hoewel zo’n Nederlands woord dat eigenlijk niet goed beschrijft) en er is genoeg te zien en te doen. Ik heb op het dak van de kathedraal gestaan, ik ben gelopen door een tropisch park met krijsende parkieten en ik heb aan het Alcazaba en het Picasso museum een bezoek gebracht. En mosselen gevroten. IMG_0635IMG_0630IMG_0632


De tweede week verlieten we de kust en zijn we meer naar het noorden gereden, naar de provincie Jaén. In Europa zit je niet snel in the middle of nowhere, maar de weg naar het oerlelijke dorp Pozo Alcón leek toch nogal afgelegen. ’s Middags leek het nog wel wat, er was een feest en iedereen zat buiten van paella en sangria te genieten. Maar toen we die avond weer terugkwamen om wat te eten, bleek deze plek in vrolijkheid onder te doen voor Lelystad. Die afgelegenheid had gelukkig ook voordelen. We konden ’s nachts naar een overweldigende sterrenhemel turen terwijl de vleermuizen rakelings langs ons scheerden. Mars, Saturnus en de band van de Melkweg stonden steevast boven de horizon en het aantal vallende sterren per uur was bovengemiddeld. Als de sterren saai werden, kon ik altijd nog gecko’s en bidsprinkhanen gaan zoeken. Van die laatste soort heb ik geprobeerd een mannetje en een vrouwtje aan elkaar voor te stellen (het vrouwtje eet haar geliefde na de daad op), maar voordat het ritueel kon worden voltrokken werden ze verslonden door een hongerige gecko.

Grotwoningen in Guadix, een stad op de weg van Nerja naar Pozo Alcón
Plezier in Pozo Alcón


Echt waar, dit is Mars

De enige manier om met een hand in het gips mijn conditie op peil te houden, was door hele einden te gaan lopen. Dat kon makkelijk vanuit ons huis, aangezien we op de rand van het grootste beschermde natuurgebied van Spanje zaten. De Sierra Pozo is geen hooggebergte, maar de paden zijn veel ruiger (en niet aangegeven) dan op veel andere plekken in Europa. Het barst er van de stuwmeren, damherten, watervallen, buizerds en steenarenden. Veel van de niet in kaart gebrachte paden zijn zelfs oude Romeinse wegen uit de tijd dat ze Spanje nog in handen hadden. IMG_0803

Stuwmeer La Bolera. Hier hebben we nog over gekajakt (ik zonder peddel)


Castril, een (veel leuker) dorp in de buurt


Het blijkt dus toch mogelijk te zijn: een leuke vakantie met maar één arm.

Hooglanden zonder Hooglanders

Afgelopen week heb ik met mijn vader de West Highland Way gelopen, een 151 km lange hiking trail van de rand van Glasgow tot Fort William. Door de diversiteit van het landschap, het goed onderhouden pad en de vele accommodaties langs de route is het (helaas?) de meest populaire route van Europa. De niveaus waarop je hem te lijf kan gaan zijn er van ‘hardcore’ tot ‘niet zo stoer’. Ter illustratie: we kwamen mensen tegen die hun bagage lieten vervoeren, zo’n 15 km per dag liepen en in hotels sliepen. Niet zo stoer. Het weekend voor ons was de hardloopwedstrijd geweest, waarin de hele trail in 15 uur is getackeld: hardcore.
Onze aanpak lag ergens midden tussen deze extremen. We kampeerden, hadden alles op onze rug en liepen rond de 25 km per dag. Wel gebruikten we goed gefaciliteerde campings, in plaats van het in Schotland legale wildkamperen.

Met 15 kilo op je rug heb je het niet snel koud


De route loopt eerst langs Loch Lomond ten noorden van Glasgow. Aan het loch staat ook Ben Lomond, de meest zuidelijke munro. Voor de niet-Schotten: een loch is een meer, een ben is een berg en een munro is een berg van meer dan 1000 meter. De weg langs het loch is prachtig en bebost, de strandjes met verre uitzichten zijn populair bij de wildkampeerders. IMG_0420

Zonsondergang bij Loch Lomond
Ik kon hier maar een paar seconden blijven staan. Daarna moest ik de muggen van mijn benen afslaan. Foto genomen door pappa.

Tijdens de route bleef ik me verbazen over de bijzondere natuur die ik langs en op het pad zag. Zelfs vleesetende planten (zonnedauw) groeiden op vochtige plekken om zich te goed te doen aan de overvloedig aanwezige midges. Over deze miniscule steekvliegen zeggen de Schotten: ‘if you kill one midge, a million come to its funeral’.
De osprey en de gouden arend hebben we helaas niet gezien. Komisch is vooral dat ik op de gehele route geen één Schotse Hooglander heb gespot, terwijl je in Den Haag niet ver hoeft te zoeken om ze tegen te komen. Hieronder toch een collectie dierenfoto’s.

Deze ‘blackfaced sheep’ lopen vaak los over het pad.
Een hert bij Kingshouse Hotel, waar ze vaak uit je hand komen eten
Ik schrok me eerst dood van deze ‘wesp’


We hadden geluk, want het regende voor een keer eens niet in Schotland. Die regen is hard nodig om het felle groen te voeden waar je de eerste dagen doorheen loopt. Helaas waan je je niet snel midden in de afgelegen natuur: als je even stil blijft staan, hijgt de volgende groep lopers alweer in je nek. Normaal ben ik die veel te snel af, maar ik kon mijn vader natuurlijk niet alleen laten lopen; hij droeg immers de tentstokken. IMG_0445

Een populaire lunchplek langs ‘The Way’. Veel hebben hetzelfde samengestelde lunchpakket van een camping of hotel.


Gelukkig wordt het, naarmate je verder wegraakt van Loch Lomond, steeds rustiger. Na Tyndrum (‘last well-stocked shop for 30 miles!’) loop je door een overgangsgebied de echte hooglanden op. Op Rannoch Moor (nog meer Schots jargon: een moor is een hooggelegen, drassige vlakte) heersen de wind en de regen. Nergens is beschutting en je zou wel gek zijn om hier te gaan wildkamperen. Om je heen rijzen de munros naar de wolken en als je geluk hebt, is nergens om je heen ook maar enig teken van menselijke activiteit te zien. Geen snelweg, geen huis, geen elektriciteitsmasten.

Hier scheen de zon nog, dus kon ik een foto maken.

Na het helwitte Kingshouse Hotel te hebben gepasseerd, beklommen we in de stromende regen de Devils Staircase. Deze steile helling voert je over een bergkam van het moor af naar Kinlochleven, dat voor onze standaard plots een metropool leek. Na Kinlochleven is het nog een dag lopen naar Fort William. De route is niet zwaar en gaat door een lieflijk dal over een slingerend pad. Hier kwamen we iedereen weer tegen die we de dagen ervoor hadden leren kennen. Hun echte namen kenden we niet, ze hadden voor ons slechts bijnamen. Chubby Roy, die de route in etappes rende. De Lonely Asian (boven afgebeeld). Vegan Dad met zijn vrouw en baby’tje. De Yoga Girls. En de bejaarde groep luidruchtige IJslanders die nu gelukkig geen reden meer hebben om te juichen.


Na een halve dag zie je in de verte eindelijk Ben Nevis opdoemen, het hoogste punt van Groot-Brittannië. Je weet dan dat Fort William niet ver meer kan zijn. Inderdaad: via een bos en een halfverharde weg naar beneden bereik je dan eindelijk de rand van de stad. Het laatste stuk naar het officiële eindpunt gaat helaas nog een paar km langs een drukke autoweg. Om dit te vermijden, hebben we met onze laatste krachten nog een omweg gemaakt door de heuvels naast de stad. Vervolgens wordt je toch nog het hele centrum doorgeleid, waar alle restaurants, cafés en giftshops gebruik maken van hun handige ligging om te adverteren met alle ‘officiële’ aandenkens die je van de WHW kan kopen. Heel typisch: het regende weer. Maar als je dan eindelijk je rugzak kan neerzetten en op het speciaal gemaakte bankje je achterste kan neerplanten, voel je je wel zelfvoldaan. Aan de andere kant: de bordjes van de East Highland Way, de Great Glen Way en Ben Nevis nodigen je lokkend uit om nog eens terug te komen. En weer met rugzak, graag.

‘That’s a great thing you’ve done there!’ zei de vrouw die deze foto nam.